Hizmet gelenek ile buluşuyor

Derebeylik Rehin sandığı kuruldu

Derebeylik Rehin sandığının 1692 yılında Berlin’de açılmasından bu yana sektörde bir çok şey değişti. Orada “tacir usulüne göre her türlü mallar ve ürünler kabul edilip satışa çıkarılırdı”. Tarihi geçmiş rehinler, her zaman kamuya açık olarak “açık artırmaya” çıkarılırdı. Efendilerini soymuş olan hizmetkarların ve diğer hırsızların işleri zordu. Her ne kadar “Müdür Bey” bunların mallarını kabul etse de, onlar hakkında yeterince bilgi toplanasıya kadar bir ön ödeme yapamazdı. Bu durum günümüzde farklıdır. Bir ödemenin yapılabilmesi için ihtiyacınız olan tek şey, rehin ve kimlik kartıdır. Ne gelir ya da mülk hakkında soruların cevaplanması gerekir, ne de Schufa rahatsız edilir. Hızlı krediye olan memnuniyet gittikçe artmaktadır.

Bir şeyi “rehin bırakıp” ve onun karşılığında hızlı bir şekilde para alabileceğiniz, bu halen veya yeniden daha gerekli olan rehin kurumları ya da rehin sandıkları Berlin’de tam 305 yıldan beri bulunmaktadır.  III. Friedrich “Yüce Derebeyi Ekselansları Yönetmeliği” 26 Nisan 1692 tarihlidir ve buna göre “yerel Adres-Evin düzenlenmesi” ile Berlin’li bir Fransız Protestan olan “Nicolas Gauguet aynının müdürü” olarak atanması yapılmıştır.  Bu kapsamlı düzenlemenin en başında Friedrichstraße’de bulunan bu evin kapısına “Yüce Yönetmeliği” 26 Nisan 1692 tarihlidir Ekselanslarının armasının bulunduğu büyük bir işaret” konması ve burada “her türlü ürün ve malların kamuya açık müzayedeler ile tüccar usulüne uygun bir şekilde … kabul edildiği ve satışa çıkarıldığı”, hem Alman ve hem Fransız dilinde ilan edilmesi belirlenmiştir. Bu doğrultuda sadece mücevherler, altın ve gümüş eşyalar, kumaş, ev aletleri ve mobilyalar değil, aynı zamanda “atlar, faytonlar ile benzerleri” de adlarıyla sıralanmaktadır. Bu yeni kurumda sadece alansal olarak yeterli olan “hizmetkarlar değil”, “aynı zamanda sadakatleri ve dürüstlükleri yeterince bilinir” olanlar istihdam edilecekti.

Yeni rehin sandığı kısa zamanda Berlin’de iyi bilinen bir adres haline gelmiştir. Friedrich Nicolai, 1786 yılında yayımlanan “Berlin ve Potsdam kraliyet rezidansları şehirleri açıklamasında” tam üç kez bundan bahsetmektedir. Diğer şeylerin yanı sıra şöyle yazmaktadır, burada “yeterli rehin karşılığında ödünç para alınabilmektedir …
Rehine karşılık bir aylık bir senet verilir, ancak geçerliliği bir yıl olan bu senet bir ay sonra başlar ve böylelikle rehin on üç ay geçerliliğini korumaktadır.” Daha sonra süresi geçmiş rehinler “her zaman önceden kamuya açıklanmak kaydıyla, dönem dönem açık arttırmaya çıkarılmaktadır”. 1692 yılında yüzde iki olan faiz oranı, zaman zarfında artık yüzde altı oranına yükselmiş durumdaydı.  Buna yüzde 1,5 Magazinage denilen bir depolama ücreti ve altı ile yirmi kuruş arasında bir kayıt parası eklenmekteydi. Friedrichstraße’deki rehin sandığı, Baron von Zedlitz’in 1834 yılında yayımlanan “Berlin ve Potsdam Son Dönemler Oturumlar Kılavuzu” kitabında okunabildiği üzere, 1830 yılında kapatılmıştır. Bu durumdan hoşnut olmayan Baron “bunun aksine neredeyse tüm caddelerde özel rehin sandıkları ortaya çıkmıştır”, diye yazmaktadır. Rehin ticaretini tekrar güvenilir ellere almak için, 1834 yılında Wetzel gizli kraliyet danışma meclisi direktörlüğü altında, Jägerstraße’de Prusya Denizcilik Ticaret Şirketinin bir bölümü olarak kraliyet rehin sandığı kurulmuştur.

Günümüz Berlin’de bu rehin sandıkları artık “neredeyse tüm caddelerde” değil, ancak Telekomun “Sarı Sayfalarında” büyük ya da küçük ilanlar ile, aralarında 4 kuşaktan bu yana faaliyet gösteren, eskiden Döring Rehin Kurumu olarak bilinen ve şimdi Pfandkredit Neukölln olan, 17 rehin sandığının tanıtımı yapılmaktadır.